சூரியன் மங்கலாக மறையும் அந்த நேரம். வீட்டில் எல்லோரும் தங்களது வேலை, பள்ளி, ஆன்லைன் மீட்டிங், ஹோம் வொர்க் என்று தலையாயிரம் பிஸியாக இருக்கிறார்கள். அம்மா சமையலறையில், அப்பா மொபைலில் வேலை பார்த்துக்கொண்டே டீ குடிக்கிறார். குழந்தைகள் இருவரும் ஒவ்வொருவரும் தங்கள் டேப்லெட்டில் விளையாடுகிறார்கள். வீட்டில் அமைதி என்ற ஒன்று இல்லை; ஒவ்வொரு அறையிலும் ஒவ்வொரு சத்தம். அம்மா திடீரென்று பாட்டி சொன்ன பழைய நாட்கள் நினைவுக்கு வந்தது. அந்த காலத்தில், வீட்டில் ஒரு சிறிய மூலை இருந்தது. அந்த இடத்தில் பாட்டி தினமும் எளிதாக அமர்ந்து ஜபம் செய்தாள், தாத்தா பத்திரிகை படித்தார், குழந்தைகள் அருகில் அமர்ந்து கதைகள் கேட்டார்கள். அந்த மூலையில் அமைதி மட்டும் இல்லை; அந்த அமைதி வீட்டை முழுவதும் பரவியது. அப்போது, எல்லோரும் ஒரே நேரத்தில் சிரித்தார்கள், பேசினார்கள், சாப்பிட்டார்கள். இப்போது, அந்த மூலை இல்லாமல் போனது போல, அந்த அமைதியும் இல்லாமல் போய்விட்டது. அம்மா ஒரு நிமிடம் எல்லோரும் ஒன்றாக அமர்ந்து பேச முடியுமா என்று யோசித்தாள். குழந்தைகளிடம், 'நாம் இன்று 10 நிமிடம் மட்டும் எல்லோரும் ஒன்றாக அமர முடியுமா?' என்று கேட்டாள். ஆரம்பத்தில் யாரும் ஆர்வம் காட்டவில்லை. ஆனால், மெதுவாக, அந்த 10 நிமிடம் ஒரு சிறிய சந்தோஷமாக மாறியது. பாட்டி காலத்தில் இருந்த அந்த அமைதி, அந்த 10 நிமிடத்தில் மட்டும் மீண்டும் வந்தது போல உணர்ந்தார்கள். அந்த நாள் முடிந்தபோது, அம்மா மனதில் ஒரு கேள்வி எழுந்தது: 'இந்த அமைதி, இந்த நேரம், நம்மை எல்லாம் இன்னும் பல ஆண்டுகள் ஆரோக்கியமாக வாழ வைக்கும் சக்தி அல்லவா?' அந்தக் கேள்வி பதில் தெரியவில்லை. ஆனால், அந்த அமைதி, அந்த 10 நிமிடம், ஒரு புதிய வழியைத் திறந்தது.