ரம்யா வேலை முடிந்து வீடு திரும்பும் போது, வீட்டில் அமைதியான சத்தம். அவள் மகள் அனிதா, பள்ளி பையில் புத்தகங்களை சிதறவிட்டுக் கொண்டு, சற்றே சோர்வாக மொபைலை பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள். ரம்யாவும் உடனே சமையலறையில் சென்று, சாப்பாடு தயாரிக்க ஆரம்பித்தாள். சமையலறையில் வாசனை பரவ, அவள் கணவர் டிவி முன்னால் அமர்ந்திருந்தார்.

இரவு உணவு தயாரானதும், எல்லோரும் டைனிங் மேசையில் கூடியார்கள். ஆனால் ஒவ்வொருவரும் தங்களது மொபைல் அல்லது டிவி முன்பாகவே கவனம் செலுத்தினர். உரையாடல் குறைந்தது. ரம்யா திடீரென நினைத்தாள் — அவள் பாட்டி வீட்டில், எல்லோரும் ஒன்றாக அமர்ந்து சிரித்து, கதைகள் பேசும் அந்த நாட்கள் எப்படி இருந்தது என்று. அப்போது, மொபைல், டிவி, வேகமான வாழ்க்கை எதுவும் இல்லாமல், உணவு நேரம் குடும்ப உறவுகளுக்கான நேரமாக இருந்தது.

அந்த நினைவோடு, ரம்யா மெதுவாக மொபைலை மேசையின் ஓரத்தில் வைத்தாள். கணவரும், மகளும் அவளை பார்த்தனர். "இன்று, நாம் மூவரும் ஒருவருக்கொருவர் பேசலாமா?" என்று ரம்யா கேட்டாள். சிறிய மௌனம். பிறகு அனிதா மெதுவாக, பள்ளியில் நடந்த ஒரு நிகழ்வை பகிர்ந்தாள். கணவர், தனது வேலைப்பளுவை பகிர்ந்தார். அந்த இரவு, சிரிப்பு, உரையாடல், உணவு — அனைத்தும் ஒன்றாக கலந்தது.

அந்த சிறிய மாற்றம், ரம்யாவுக்கு ஒரு உணர்வு ஏற்படுத்தியது: பழைய காலத்து குடும்ப இணைப்பு, இன்று குழந்தைகளின் மனநிலைக்கும், எதிர்கால ஆரோக்கியத்துக்கும் எவ்வளவு முக்கியம் என்பதை. அந்த இரவு, எல்லோரும் மனநிறைவோடு உறங்க சென்றனர். அடுத்த நாள், ரம்யா மீண்டும் அந்த மாற்றத்தை தொடர நினைத்தாள்.