ಬೆಳಗಿನ ಸಮಯ. ಸೂರ್ಯ ನಿಧಾನವಾಗಿ ಬೀದಿಯಲ್ಲಿ ಬೆಳಗುತ್ತಿರಲು, ರಮೇಶ್ ತಮ್ಮ ಮನೆಯ ಮುಂಭಾಗದಲ್ಲಿ ಕುಳಿತು ಕಾಫಿ ಕುಡಿಯುತ್ತಾರೆ. ಮನೆಯೊಳಗೆ ಎಲ್ಲರೂ ತಮ್ಮ ಮೊಬೈಲ್, ಲ್ಯಾಪ್‌ಟಾಪ್, ಟಿವಿ ಮುಂದೆ ತೊಡಗಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದಾರೆ. ಮಕ್ಕಳು ಶಾಲೆಗೆ ಹೋಗಲು ಆತುರದಿಂದ ತಯಾರಾಗುತ್ತಿದ್ದು, ಅವರ ಬೆಳಗಿನ ಉಪಾಹಾರವೂ ಮೊಬೈಲ್ ಸ್ಕ್ರೀನ್ ಜೊತೆಗೆ ಮುಗಿಯುತ್ತದೆ.

ರಮೇಶ್‌ಗೆ ಅಜ್ಜಿ ಕಾಲದ ನೆನಪು ಬರುತ್ತದೆ. ಆ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ, ಮನೆಯ ಮುಂಭಾಗದಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲರೂ ಒಟ್ಟಿಗೆ ಕುಳಿತು, ಹಸಿರು ನೆಲವನ್ನು ಕಾಲಿನಿಂದ ಸ್ಪರ್ಶಿಸಿ, ನಗುತ್ತಾ ಮಾತನಾಡುತ್ತಾ ಬೆಳಗಿನ ಉಪಾಹಾರ ಸೇವಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಅಜ್ಜಿ, "ನೆಲದಲ್ಲಿ ನಡೆಯದೆ, ಮನೆಯೊಳಗೆ ಮಾತ್ರ ಇದ್ದರೆ ದೇಹದಲ್ಲಿ ನೋವು ಶುರುವಾಗುತ್ತದೆ" ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದರು. ಮಕ್ಕಳು ಮನೆಯ ಮುಂಭಾಗದಲ್ಲಿ ಓಡಿ ಆಟವಾಡುತ್ತಿದ್ದರೆ, ತಾತ ಅವರು ಮರದ ಸಸಿಗಳನ್ನು ತೋರಿಸಿ, ಪ್ರಕೃತಿಯ ಮಹತ್ವವನ್ನು ವಿವರಿಸುತ್ತಿದ್ದರು.

ಈಗ ಮನೆಯಲ್ಲೆಲ್ಲರೂ ತಮ್ಮದೇ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಇದ್ದಾರೆ. ಪ್ರಕೃತಿಯ ಉಸಿರಾಟ ಕಡಿಮೆಯಾಗಿದೆ, ದೇಹ ಚಟುವಟಿಕೆ ಕಡಿಮೆಯಾಗಿದೆ, ಮನಸ್ಸು ಸ್ವಲ್ಪ ದಣಿವಾಗಿದೆ. ಒಂದು ದಿನ, ಮಗ ಅನಂತ್ ಅಚ್ಚರಿಯಾಗಿ ಕೇಳಿದ, "ಅಪ್ಪ, ನಮ್ಮ ಮನೆಯಲ್ಲೇಕೆ ಹುಳುಗಳು ಇಲ್ಲ? ನಮ್ಮ ಸುತ್ತ ಏಕೆ ಹಸಿರು ಇಲ್ಲ?"

ಈ ಪ್ರಶ್ನೆ ರಮೇಶ್‌ಗೆ ಆಳವಾದ ಆಲೋಚನೆಯನ್ನು ತಂದಿತು. ಅವರು ಮುಂಭಾಗದಿಂದ ಹೊರಗೆ ಹೋಗಿ, ಕಾಲಿಗೆ ಮಣ್ಣು, ಹಸಿರು ಹುಲ್ಲು ತಟ್ಟಿದ ಅನುಭವವನ್ನು ನೆನಪಿಸಿಕೊಂಡರು. ಅಜ್ಜಿ ಮಾತುಗಳು ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿಧ್ವನಿಸಿತು. ಕುಟುಂಬದ ಎಲ್ಲರೂ ಒಟ್ಟಿಗೆ ಹೊರಗೆ ಹೋಗಿ, ಸ್ವಲ್ಪ ಸಮಯ ನೆಲದಲ್ಲಿ ನಡೆಯಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದರು. ಆ ಸಣ್ಣ ಬದಲಾವಣೆ ಮನೆಯಲ್ಲೊಂದು ಹೊಸ ಸಂತೋಷವನ್ನು ತಂದಿತು.

ಪ್ರಕೃತಿ ಮತ್ತು ಚಟುವಟಿಕೆ ನಮ್ಮ ಪೂರ್ವಜರ ಜೀವನದ ಭಾಗವಾಗಿತ್ತು. ಇಂದು ನಾವು ಅದನ್ನು ಮರೆತಿದ್ದೇವೆ. ಆದರೆ ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಪ್ರಯತ್ನ, ಒಂದು ಹೊಸ ಅಭ್ಯಾಸ, ನಮ್ಮ ದೇಹ ಮತ್ತು ಮನಸ್ಸನ್ನು ಬದಲಾಯಿಸುವ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಹೊಂದಿದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ರಮೇಶ್ ಮತ್ತು ಅವರ ಕುಟುಂಬ ಅರಿತುಕೊಂಡರು.