ಸೂರ್ಯನು ನಿಧಾನವಾಗಿ ಅಸ್ತಮಿಸುತ್ತಿರುವ ಸಮಯ. ಮನೆಯಲ್ಲಿರುವ ಎಲ್ಲರೂ ತಮ್ಮ ಕೆಲಸ, ಶಾಲೆ, ಆನ್‌ಲೈನ್ ಮೀಟಿಂಗ್, ಹೋಮ್‌ವರ್ಕ್ ಇತ್ಯಾದಿಗಳಲ್ಲಿ ತುಂಬಾ ಬ್ಯುಸಿಯಾಗಿದ್ದಾರೆ. ಅಮ್ಮ ಅಡಿಗೆಮನೆಗೆ ಹೋಗಿದ್ದಾರೆ, ಅಪ್ಪ ಮೊಬೈಲ್‌ನಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ನೋಡುತ್ತಾ ಚಹಾ ಕುಡಿಯುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಮಕ್ಕಳು ಇಬ್ಬರೂ ತಮ್ಮ ಟ್ಯಾಬ್ಲೆಟ್‌ಗಳಲ್ಲಿ ಆಟವಾಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಶಾಂತಿ ಎಂಬುದು ಇಲ್ಲ; ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಕೋಣೆಯಲ್ಲಿಯೂ ವಿಭಿನ್ನ ಶಬ್ದ.

ಅಮ್ಮನಿಗೆ ಹಠಾತ್ ಪಾತಿ ಹೇಳಿದ ಹಳೆಯ ದಿನಗಳು ನೆನಪಾಯಿತು. ಆ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಮೂಲೆ ಇತ್ತು. ಆ ಜಾಗದಲ್ಲಿ ಪಾತಿ ಪ್ರತಿದಿನ ಸುಲಭವಾಗಿ ಕುಳಿತು ಜಪ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಳು, ತಾತ ಪತ್ರಿಕೆ ಓದುತ್ತಿದ್ದರು, ಮಕ್ಕಳು ಹತ್ತಿರ ಕುಳಿತು ಕಥೆಗಳು ಕೇಳುತ್ತಿದ್ದವರು. ಆ ಮೂಲೆಯಲ್ಲಿ ಶಾಂತಿ ಮಾತ್ರವಲ್ಲ; ಆ ಶಾಂತಿ ಮನೆಯೆಲ್ಲೆಡೆ ಹರಡಿತ್ತು. ಆಗ ಎಲ್ಲರೂ ಒಂದೇ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ನಗುತ್ತಿದ್ದರು, ಮಾತನಾಡುತ್ತಿದ್ದರು, ಊಟ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರು.

ಈಗ ಆ ಮೂಲೆ ಇಲ್ಲದಂತೆ, ಆ ಶಾಂತಿಯೂ ಇಲ್ಲದಂತೆ ಆಗಿದೆ. ಅಮ್ಮ ಒಂದು ಕ್ಷಣ ಎಲ್ಲರೂ ಒಟ್ಟಿಗೆ ಕುಳಿತು ಮಾತನಾಡಬಹುದೇ ಎಂದು ಯೋಚಿಸಿದರು. ಮಕ್ಕಳಿಗೆ, 'ನಾವು ಇಂದು 10 ನಿಮಿಷ ಮಾತ್ರ ಎಲ್ಲರೂ ಒಟ್ಟಿಗೆ ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳಬಹುದಾ?' ಎಂದು ಕೇಳಿದರು. ಆರಂಭದಲ್ಲಿ ಯಾರಿಗೂ ಆಸಕ್ತಿ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ನಿಧಾನವಾಗಿ ಆ 10 ನಿಮಿಷ ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಸಂತೋಷವಾಗಿ ಬದಲಾಗಿದೆ. ಪಾತಿ ಕಾಲದ ಶಾಂತಿ ಆ 10 ನಿಮಿಷದಲ್ಲಿ ಮತ್ತೆ ಬಂದಂತೆ ಎಲ್ಲರೂ ಅನುಭವಿಸಿದರು.

ಆ ದಿನ ಮುಗಿದಾಗ, ಅಮ್ಮನ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಒಂದು ಪ್ರಶ್ನೆ ಮೂಡಿತು: 'ಈ ಶಾಂತಿ, ಈ ಸಮಯ, ನಮ್ಮನ್ನು ಇನ್ನೂ ಹಲವು ವರ್ಷಗಳು ಆರೋಗ್ಯದಿಂದ ಬದುಕಲು ಶಕ್ತಿ ನೀಡುವುದಲ್ಲವೇ?' ಆ ಪ್ರಶ್ನೆಗೆ ಉತ್ತರ ಗೊತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಆ ಶಾಂತಿ, ಆ 10 ನಿಮಿಷ, ಹೊಸ ದಾರಿಯನ್ನು ತೆರೆದಿತು.