సూర్యుడు మసకబారే సమయం. ఇంట్లో అందరూ తమ పని, స్కూల్, ఆన్‌లైన్ మీటింగ్, హోం వర్క్‌తో బిజీగా ఉన్నారు. అమ్మ వంటగదిలో, నాన్న మొబైల్‌లో పని చేస్తూ టీ తాగుతున్నారు. పిల్లలు ఇద్దరూ తమ టాబ్లెట్‌లలో ఆడుకుంటున్నారు. ఇంట్లో ప్రశాంతత అనేది లేదు; ప్రతి గదిలో వేర్వేరు శబ్దాలు.

అమ్మకు అకస్మాత్తుగా అమ్మమ్మ చెప్పిన పాత రోజులు గుర్తొచ్చాయి. ఆ రోజుల్లో ఇంట్లో ఒక చిన్న మూల ఉండేది. ఆ చోట అమ్మమ్మ రోజూ సులభంగా కూర్చుని జపం చేసేది, తాత పత్రిక చదివేవారు, పిల్లలు పక్కన కూర్చుని కథలు వినేవారు. ఆ మూలలో కేవలం ప్రశాంతత కాదు; ఆ ప్రశాంతత ఇంటంతా వ్యాపించేది. అప్పట్లో అందరూ ఒకే సమయంలో నవ్వేవారు, మాట్లాడేవారు, కలిసి తినేవారు.

ఇప్పుడు ఆ మూల లేకపోయినట్లే, ఆ ప్రశాంతత కూడా కనిపించదు. అమ్మ ఒక నిమిషం అందరూ కలిసి కూర్చుని మాట్లాడగలమా అని ఆలోచించింది. పిల్లలను అడిగింది, 'మనమంతా ఈ రోజు 10 నిమిషాలు కలిసి కూర్చునే అవకాశం ఉందా?' అని. మొదట ఎవరూ ఆసక్తి చూపలేదు. కానీ, మెల్లగా, ఆ 10 నిమిషాలు ఒక చిన్న ఆనందంగా మారింది. అమ్మమ్మ కాలంలో ఉన్న ఆ ప్రశాంతత, ఆ 10 నిమిషాల్లో మళ్లీ వచ్చినట్లుగా అనిపించింది.

ఆ రోజు ముగిసినప్పుడు, అమ్మ మనసులో ఒక ప్రశ్న వచ్చింది: 'ఈ ప్రశాంతత, ఈ సమయం, మనందరినీ ఇంకా ఎన్నో సంవత్సరాలు ఆరోగ్యంగా జీవించేందుకు శక్తినిస్తుందా?' ఆ ప్రశ్నకు సమాధానం తెలియదు. కానీ, ఆ ప్రశాంతత, ఆ 10 నిమిషాలు, ఒక కొత్త దారిని తెరిచాయి.