ಸಂಜೆಯ ಸಮಯ. ಮನೆಯ ಅಡಿಗೆಮನೆಯಲ್ಲಿ ಶಾಂತತೆ. ರಮ್ಯಾ ಕೆಲಸ ಮುಗಿಸಿ ಮನೆಗೆ ಬಂದು, ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಬೇಗನೆ ಊಟ ತಯಾರಿಸಬೇಕೆಂಬ ಆತುರದಲ್ಲಿ ರೆಡಿ-ಮೇಡ್ ಪ್ಯಾಕೆಟ್‌ಗಳನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡಳು. ಇಬ್ಬರು ಮಕ್ಕಳು ಟಿವಿಯ ಮುಂದೆ ಕುಳಿತುಕೊಂಡು, ತಮ್ಮ ಇಷ್ಟದ ಕಾರ್ಟೂನ್ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಒಂದು ಶಾಂತವಾದ ಒಂಟಿತನ.

ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ, ರಮ್ಯಾಳ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಅಜ್ಜಿಯ ಅಡಿಗೆ ಮನೆ ನೆನಪಾಯಿತು. ಆ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಅಡಿಗೆಮನೆ ಎಂದರೆ ಹಬ್ಬದಂತಿತ್ತು. ಅಜ್ಜಿ ಬೆಳಗ್ಗೆ ಎದ್ದ ಕೂಡಲೇ, ಕನಜಿ, ಸೊಪ್ಪು, ಪಪ್ಪು, ಹಳ್ಳಿ ತರಕಾರಿ ಎಲ್ಲವೂ ಹಸಿರು ವಾಸನೆಯೊಂದಿಗೆ ತಯಾರಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಮಕ್ಕಳು, ತಾತ, ಹಿರಿಯರು ಎಲ್ಲರೂ ಒಟ್ಟಿಗೆ ಕೂತು ಊಟ ಮಾಡುವ ಸಮಯ, ಒಂದು ವಿಶೇಷ ಅನುಭವ.

ಈಗ, ರಮ್ಯಾ ಅಡಿಗೆಮನೆಯಲ್ಲಿ ಒಂಟಿಯಾಗಿ, ಮಕ್ಕಳು ಬೇರೆ, ಗಂಡನು ಬೇರೆ ಕೋಣೆಯಲ್ಲಿ ಲ್ಯಾಪ್‌ಟಾಪ್‌ ಜೊತೆ. ಊಟದ ರುಚಿ, ವಾಸನೆ, ಮಾತುಕತೆ, ಎಲ್ಲವೂ ಬದಲಾಗಿದೆ. ಅಜ್ಜಿ ಹೇಳಿದ ಮಾತು ನೆನಪಾಯಿತು: "ಊಟ ಮಾತ್ರವಲ್ಲ, ಕುಟುಂಬ ಒಟ್ಟಿಗೆ ಸೇರುವ ಸಮಯ ಅದು."

ಆ ನೆನಪಿನಲ್ಲಿ, ರಮ್ಯಾ ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಬದಲಾವಣೆ ಮಾಡಲು ನಿರ್ಧರಿಸಿದಳು. ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಕರೆದು, "ನಾವು ಕೂಡ ಅಜ್ಜಿ ಹೀಗೇ ಒಟ್ಟಿಗೆ ಕೂತು ಊಟ ಮಾಡೋಣವೇ?" ಎಂದು ಕೇಳಿದಳು. ಮಕ್ಕಳು ಉತ್ಸಾಹದಿಂದ ಅಡಿಗೆಮನೆಗೆ ಬಂದರು. ರಮ್ಯಾ, ಇಂದು ತಯಾರಿಸಿದ ಸರಳ ಊಟವನ್ನೇ, ಅಜ್ಜಿ ಹೇಳಿದ ಕಥೆಯೊಂದಿಗೆ ಸೇರಿಸಿ ನೀಡಿದಳು.

ಆ ಸಣ್ಣ ಬದಲಾವಣೆ, ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಹೊಸ ಭಾವನೆ ತಂದಿತು. ರುಚಿಯಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲದೆ, ಆ ಸಮಯ, ಆ ಮಾತುಕತೆ, ಆ ನೆನಪುಗಳು—all ಸೇರಿ, ದೀರ್ಘಾಯುಷ್ಯವಿರುವ ಕುಟುಂಬದ ಬಾಗಿಲು ತೆರೆಯುವಂತೆ ಅನಿಸಿತು.

ಆ ರಾತ್ರಿ, ರಮ್ಯಾಳ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಒಂದು ಪ್ರಶ್ನೆ ಮೂಡಿತು: "ನಾವು ಈಗ ಬದುಕುತ್ತಿರುವ ಜೀವನ, ನಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳ ಭವಿಷ್ಯವನ್ನು ಹೇಗೆ ರೂಪಿಸಲಿದೆ?"